3-9.09.2018 - Wędrówki po Beskidzie Niskim.

Tu przedstawiamy nasze relacje z górskich wypraw i innych wyjazdów oraz imprez forumowiczów. Ten dział jest przeznaczony dla osób, które chcą opisać swoje relacje i/lub pokazać zdjęcia ze spotkań nie będących Klubowym Zjazdem lub Górską Wycieczką Klubową

Moderatorzy: HalinkaŚ, Moderatorzy

Awatar użytkownika
PiotrekP
Administrator
Administrator
Posty: 7676
Rejestracja: 22 kwietnia 2009, 11:33
Lokalizacja: Świdnica
Kontakt:

3-9.09.2018 - Wędrówki po Beskidzie Niskim.

Post autor: PiotrekP » 13 września 2018, 21:43

Ze względu, że tegoroczny urlop musieliśmy spędzić z naszą sunią szukaliśmy miejsca, gdzie można wędrować z pieskiem i padło na Beskid Niski. Nigdy nie byliśmy we wschodniej części tego pasma. Spakowaliśmy plecaki i ruszyliśmy na podbój nie znanych nam szlaków. Beskid Niski jest najniższą częścią łańcucha Karpackiego. Ze względu na znaczny obszar i zróżnicowanie krajobrazu Beskid Niski dzieli się na kilka części. My na nasze wycieczki wybraliśmy pasmo Bukowicy, Beskid Dukielski i Góry Grybowskie ( zach. część Beskidu Niskiego). Jadąc do Komańczy uwagę naszą zwróciła stojąca na niewysokim wzgórzu cerkiew (ten teren "bogaty jest w te obiekty"). Zabytkowa cerkiew p w. Zaśnięcia Matki Boskiej w Szczawnem została wzniesiona w 1889 r. Równolegle wybudowano drewnianą dzwonnicę.

Obrazek

Cerkiew okala cmentarz. Świątynia była zamknięta bo i godzina zbyt wczesna na zwiedzanie.

Obrazek

Wracamy do samochodu i jedziemy do wspomnianej Komańczy. Zostawiamy auto na parkingu i maszerujemy na przystanek autobusowy. Chcemy dojechać do Wisłoka Wielkiego. A tu okazuje się, że autobus odjechał przed chwilą. Zostaje nam tylko łapanie stopa. I to dopiero była niespodzianka, gdy za pierwszym machnięciem zatrzymał się samochód. Za kierownicą siedziała młoda kobieta i z uśmiechem na twarzy spytała się dokąd państwo chcą jechać ? Z rozmowy okazało się, że ta miła Pani przeprowadziła się z rodziną w te strony z Warszawy. Porzucając miejskie życie wybrała ciszę i czyste powietrze. Na nasze pytanie, czy nie żałuje odpowiedziała, że była to jedna z najlepszych decyzji w jej życiu. Uprzedziła nas też, żebyśmy uważali na misie (matka z młodymi), które są widywane w okolicy. Po miłej konwersacji wysiedliśmy w Wisłoku nieopodal cerkwi. Na niewielkim wzniesieniu przy żółtym szlaku stoi wybudowana w latach 1850-1854 greckokatolicka cerkiew. A murowana dzwonnica - brama w 1902r.

Obrazek

Obrazek

Obecnie kościół rzymskokatolicki p w. Św. Onufrego. Świątynia jest remontowana. Schodzimy asfaltem do krzyża i kapliczki polnej. Stąd rozpoczynamy wycieczkę na Tokarnię (778 m).

Obrazek

Szlak prowadzi przez łąki, drogą asfaltową i ubitą do Przełęczy pod Tokarnią.

Obrazek

Tutaj dochodzą czerwone znaki GSB. Ten odcinek szlaku jest dość widokowy, tylko my akurat nie mieliśmy dobrej przejrzystości.

Obrazek

Po około 20 minutach zdobywamy najwyższą kulminację długiego grzbietu Bukowicy zwieńczoną stacją przekaźnikową.

Obrazek

Spoglądamy m in. na Pogórze Bukowskie i majaczące Bieszczady. Chwilę odpoczywamy i ruszamy w drogę ku wsch. poprzez zbocza kopy szczytowej.

Obrazek

Szlak wiedzie nas do Przybyszowa nieistniejącej już wsi, która w 1898 r. liczyła 62 domy i 393 mieszkańców. Była to szlachecka własność i należała do rodu Ściborów-Rylskich. W 1939 r Przybyszów zamieszkiwało 490 mieszkańców, z czego 185 było wyznania greckokatolickiego (Łemkowie), a 5 mojżeszowego.

Obrazek

Wieś przestała istnieć po II wojnie św. Cała ludność została wysiedlona i nie powróciło tu już osadnictwo. Po 1947 r rozebrano budynki, które nie zniszczyła wojna (domy i cerkiew). Nie ma już chyży łemkowskich, jedynie pozostał jeszcze stary cmentarz, zarastające lasem pola i drzewa owocowe.

Obrazek

Obrazek

Nawisem mówią Dorotka stwierdziła, że dobre jabłuszka rodzi ta opuszczona ziemia. Przechodzimy obok Chaty w Przybyszowie, która oferuje 10 miejsc noclegowych.

Obrazek

Za potokiem schodzimy z drogi i zaczynamy podchodzić na Kamień (717m). Spośród drzew wyłaniają się wychodnie piaskowcowe. Idziemy dalej przez małe siodełko i łąki na widokowy grzbiet. Osiągamy Wahlowski Wierch (666m).

Obrazek

Przysiadamy na chwilę na trawie, jest to fajne miejsce żeby zjeść prowiant. Po odpoczynku delikatnie schodzimy na przełęcz i trawersujemy wschodnie stoki Hrunia. Idziemy leśną drogą, dalej łagodnie schodzimy grzbietem Birczy do schroniska PTTK - Leśna Willa.

Obrazek

Schronisko mieści się w pięknej starej willi z lat 30 ubiegłego wieku. Szlak spod schroniska prowadzi drogą i po chwili skręca w lewo. My natomiast leśną dróżką podchodzimy do figury Matki Bożej Leśnej.

Obrazek

Różne powieści są związane z figurą i wiadomo, że stoi w leśnym zaciszu od ponad 90 lat. W latach 50 tych XX wieku miejsce to często odwiedzał internowany w pobliskim klasztorze Sióstr Nazaretanek ksiądz prymas Stefan Wyszyński. Ciekawe miejsce na trasie naszej wycieczki. Postanawiamy jeszcze zajść do klasztoru. Dróżką Prymasa Tysiąclecia dochodzimy do położonego na stoku Birczy Klasztoru Sióstr Nazaretanek. W sierpniu 1929 r rozpoczęto budowę klasztoru na działce ofiarowanej Zgromadzeniu przez Stanisława Potockiego. Budowa trwała 2 lata. Obiekt wybudowany został w stylu szwajcarskim i miał służyć jako dom wypoczynkowy dla sióstr w celu podratowania zdrowia.

Obrazek

W 1931 r siostry nazaretanki wprowadziły się tu na stałe. Gościli tu m in. premier RP Kazimierz Bartel, ks. Karol Wojtyła podczas wędrówki ze studentami po Beskidach i wspomniany wcześniej Prymas Polski Stefan Wyszyński.

Obrazek
W klasztorze mieści się Izba Pamięci Kardynała. Bardzo miło będziemy wspominać zwiedzanie klasztoru, a to dlatego, że trafiliśmy na przesympatyczną siostrę Różę. Pierwsza do klasztoru weszła Dorotka, ja z Funią miałem na nią czekać. Duże było moje zdziwienie jak po chwili zobaczyłem Dorotkę, która wołała mnie. Jak się okazało pełniąca tego dnia dyżur wspomniana siostra Róża była ogromnym przyjacielem zwierząt. Dlatego mogliśmy razem z Funią wejść do klasztoru. Dowiedzieliśmy się, że siostra również ma pieska (dużego), który pomaga jej w dogoterapi. Zwiedzających było sporo, ale to z nami s. Róża spędziła sporo czasu oprowadzając i opowiadając nam m in. o prymasie i pracach sióstr. Dostaliśmy też pamiątki. Dzień zbliżał się ku końcowi, a przed nami jeszcze zejście do Komańczy. Nocleg mieliśmy zarezerwowany w Daliowej. Cdn..

Galeria - dzień pierwszy
Góry są piękne i niech takie pozostaną.

Nasze Wędrowanie
Awatar użytkownika
PiotrekP
Administrator
Administrator
Posty: 7676
Rejestracja: 22 kwietnia 2009, 11:33
Lokalizacja: Świdnica
Kontakt:

Re: 3-9.09.2018 - Wędrówki po Beskidzie Niskim.

Post autor: PiotrekP » 16 września 2018, 19:42

Noclegi mieliśmy zamówione w agroturystyce "Nasz dom" w Daliowej. Wieś położona jest przy skrzyżowaniu dróg z Tylawy do Komańczy i do Rymanowa. Po kilku godzinnej podróży i dwudziesto-paro kilometrowej wycieczce ułożyliśmy się do snu dość wcześnie. Rano pogoda nie nastrajała do wędrowania. Okolicę zalała mgła. Decydujemy z Dorotką, że skrócimy szlak, który mieliśmy na dzisiaj zaplanowany. Jedziemy do Lipowiec (mieliśmy tu przejść). Po drodze mijamy urocze kapliczki.

Obrazek

Zwłaszcza jedna zasługuje na większą uwagę. Kaplica na Łamańcach z pięknym malowidłem ściennym i starą figurą ukrzyżowanego zbawiciela.

Obrazek

Jak podanie głosi na tym miejscu, gdzie obecnie stoi kapliczka stał pierwszy jaśliski kościół zbudowany w średniowieczu (jeszcze przed lokowaniem). Mgła zaczęła opadać, ale pokazujące się niebo nie wróżył nic dobrego. Na szlak wychodzimy z Lipowiec.

Obrazek

Pierwsze wzmianki o osadzie pochodzą z 1527 r. Wieś położona przy trakcie handlowym szybko rozwijała się. W 1880 r. mieszkało tu 560 osób. Dzieje wsi były burzliwe. W 1657r. wojska Rakoczego przeszły przez Lipowiec niszcząc, paląc i rabując go. Dwa wieki później w 1849r. przez te ziemie przetoczyły się wojska carskie spiesząc na pomoc Austrii w stłumieniu powstania węgierskiego. Podczas I wojny św. pobliska góra Kamień była miejscem walk. Wieś kilkukrotnie przechodziła z rąk do rąk. Podczas II wojny św. w wyniku ciężkich walk zniszczeniu uległo kilkadziesiąt gospodarstw. Mieszkańcy tracąc kolejny raz dobytek ulegli agitacji Radzieckiej Komisji Przesiedleńczej i wyjechali do Związku Radzieckiego. Pozostałe domostwa spaliła w 1946 r. sotnia Hrynia. Z tej zawieruchy ocalały cerkiew i 3 budynki. Opuszczoną dolinę zajęło Państwowe Gospodarstwo Rolne, które działało do 80 lat ub. wieku. Nie ma już łemkowskiej wsi. Zostały jedynie zielone łąki otoczone zalesionymi wzniesieniami. Zostawiamy samochód na rozdrożu obok gospodarstwa agroturystycznego "Ostoja".

Obrazek

Wyruszamy na szlak. I już na początku drogi mijamy stary, oczywiście zarośnięty cmentarz (szkoda, że nawet trawy nikt nie skosi). Na ten temat porozmawiamy później z Panią z informacji turystycznej.

Obrazek

Idziemy ubitą drogą obok zabudowań dawnego PGR'u

Obrazek

do skrzyżowania szlaków, gdzie stoi szałas - Biwakowanie.

Obrazek

Skręcamy w drogę asfaltową. Na każdym szlaku straszą spotkaniem z misiem, nam się nie udała spotkać żadnego.

Obrazek

Przed nami wybiegł z gęstwiny lasu jelonek i niezdecydowany stanął.

Obrazek

Po chwili okazało się, że czekał na mamę, która była przyczajona w krzakach. Wnet obydwoje czmychnęli w zarośla. Maszerujemy do miejsca, gdzie kończy się asfalt, a zaczyna leśny szlak. Z otwartego terenu weszliśmy w las w samą porę. Zaczął padać deszcz. My mieliśmy nad sobą zielony parasol, który doskonale chronił nas przed kapuśniaczkiem. Czasami tylko kropelka musnęła nas po twarzy. Dochodzimy do tabliczki, której napis głosi, że jesteśmy na terenie Rezerwatu Przyrody "Kamień nad Jaśliskami". Rezerwat powstał 2000 r. i ma m in. za zadanie chronić naturalną buczynę karpacką. Obejmuje on zbocza i partie szczytowe Kamienia. Podchodzimy granicznym szlakiem. Po kilkunastu minutach zdobywamy pierwszy ze szczytów Kamienia. Kamień (Bieszczad) jest to rozłożysta, dwuwierzchołkowa góra o spłaszczonej wierzchowinie szczytowej i stromo opadających zboczach.

Obrazek

Obrazek

Gór o nazwie Kamień w Beskidzie Niskim i na przyległych Pogórzach jest wiele, dlatego ten Kamień ma przydawkę "nad Jaśliskami", co pozwala go odróżnić od innych.Pstrykamy fotki polanki, gdzie stoją dwie tabliczki Polska i Słowacka oznaczające szczyt Kamień - 857 m. Idziemy na drugą kopułę szczytową, która w całości należy do Polski. Za znakami dochodzimy do stosu kamieni i tabliczki - Kamień 859 m.

Obrazek

I jak to w Beskidzie Niskim często bywa obydwa szczyty są zalesione. Kilkanaście metrów na zachód stoi krzyż, który upamiętnia wędrówkę Jana Pawła II po tym terenie.

Obrazek

Deszczyk nie daje o sobie zapomnieć, dlatego dość szybko wracamy do żółtej ścieżki, którą schodzimy do Lipowiec. Rzeźbę tego terenu wzbogacają skalne ściany, które są wynikiem ludzkiej działalności. Ścieżka prowadzi blisko krawędzi wyrobisk po trzech kamieniołomach, porośniętych lasem. Kamieniołomy powstały w okresie świetności pobliskich Jaślisk.

Obrazek

Mieszkańcy okolicznych wsi mieli obowiązek zwożenia kamienia do Jaślisk na budowę murów miejskich. Wspomnianą ścieżką wracamy do samochodu. Ostatni odcinek wycieczki szliśmy już w słoneczku. Zajeżdżamy do wspomnianych już wcześniej Jaślisk. Jaśliska to dawny przygraniczny gród obronny, który strzegł drogi na trasie z południa Europy (szczególnie z Węgier do Dukli i Krosna).

Obrazek

Obrazek

Na Łemkowszczyźnie było polskim ośrodkiem rzymskokatolickiej wiary. Historia dawnego miasteczka sięga 1366 r., kiedy to król Kazimierz Wielki nadał mu akt lokacyjny. Zachowany do dziś układ urbanistyczny okolic rynku jest pamiątką po miejskiej przeszłości miasteczka. Charakterystycznym dla Jaślisk jest drewniana zabudowa domów o budowie przysłupowej. W centrum do niedawna stał chylący się ku upadkowi ratusz z XVI w. , w którym mieściła się izba sądowa i zajazd. Obecnie na jego miejscu jest nowy budynek (własność prywatna).

Obrazek

Obrazek

Zachodzimy do Informacji turystycznej, która mieści się w remontowanym budynku. Panie były zdziwione, że pytamy o jakieś foldery czy mapki tego regionu. Oj mało dbają o reklamę swojej miejscowości.

Obrazek

Obrazek

Na pytanie dlaczego tak zaniedbane są stare cmentarze. Po chwili wahania padła odpowiedź, taka jaką się spodziewaliśmy. Ludzie boją się, że potomkowie dawnych mieszkańców zaczną odwiedzać groby, poznawać historię rodzin itd..Dowiedzieliśmy się, że co roku przyjeżdża tu kila osób, które przyznają się do pochodzenia łemkowskiego. Kończymy naszą wycieczkę. Pogoda po południu pięknie się wyklarowała. Spoglądamy na mapę - co by tu jeszcze zwiedzić. Wybieramy uzdrowisko Rymanów-Zdrój. Jedziemy do zdroju. Rymanów-Zdrój położone w lesistej dolinie rzeki Tabor założone zostało w 1876 r. Swe wartości lecznicze zawdzięcza przede wszystkim trzem źródłom: "Tytus", "Klaudia" i "Celestyna".

Obrazek

Obrazek

Uzdrowisko w drugiej połowie XIX wieku należało do rodziny Potockich. Spacerujemy alejkami zdroju. Jesteśmy zaskoczeni miniaturową pijalnią wód mineralnych.

Obrazek

Obrazek

Podziwiamy piękne wille i sanatoria, które przypominają szwajcarską architekturę. Podążamy ścieżką "Leśne dumanie". Na chwilę przystajemy przy dawnym szpitalu uzdrowiskowym "Leliwa", który jest na sprzedaż.

Obrazek

Piękny budynek i czas na chwilę marzeń - gdybyśmy tak wygrali w totolotka, ale Dorotka szybko ucina temat, za duży, za duży co prawda miejsce piękne, ale obiekt za duży. Chmurka z marzeniami uleciała i została teraźniejszość. Wracając do Daliowej zatrzymaliśmy się w Bałuciance, gdzie w centrum wsi stoi dawna łemkowska cerkiew greckokatolicka p. w. Zaśnięcia Bogurodzicy.

Obrazek

Obrazek

Zbudowana ok. 1750 r. Po wysiedleniu ludności łemkowskiej cerkiew przejął kościół rzymskokatolicki i użytkował ją do 2003 r. Mieliśmy szczęście świątynia była otwarta, zwiedzała ją jakaś zorganizowana grupa. Wewnątrz można zobaczyć ładny czterostrefowy ikonostas. Po dniu pełnym atrakcji wracamy na kwaterę. Cdn.

Galeria - dzień drugi
Góry są piękne i niech takie pozostaną.

Nasze Wędrowanie
Awatar użytkownika
PiotrekP
Administrator
Administrator
Posty: 7676
Rejestracja: 22 kwietnia 2009, 11:33
Lokalizacja: Świdnica
Kontakt:

Re: 3-9.09.2018 - Wędrówki po Beskidzie Niskim.

Post autor: PiotrekP » 20 września 2018, 9:43

Trzeci dzień i jak zwykle mleko za oknem. Taki poranek staje się tradycją. Mamy nadzieję, że jak wczoraj do południa pogoda wyklaruje się. Dzisiaj też skróciliśmy wycieczkę. W zamian pojechaliśmy do Zyndranowej. Wieś położona w dolinie potoku Panna. Znajduje się tu skansen należący do działacza łemkowskiego Fedora Gocza. Mały skansen powstał w zagrodzie będącą niegdyś własnością pradziadka Fedora Gocza, Teodora Kukieły (1862-1955) pisarza wiejskiego. Pamiątki kultury Łemkowskiej z biegiem lat były uzupełniane. Muzeum tworzą m in. chyża, koniusznia, chlewik, dom świetlica (przywieziona z Tylawy), spichlerzyk i kuźnia cygańska.

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Oryginalne jest ich wyposażenie, stare meble, przedmioty codziennego użytku, narzędzia, stroje ludowe.

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Zebrane są też pamiątki z bitwy dukielskiej (1944 r).

Obrazek

Jednym z obiektów skansenu jest też położona nieopodal chata żydowska, dawna własność rodziny Zalmana.

Obrazek

Zwiedzanie łemkowskiej zagrody trochę się nam przedłużyło. Przewodniczką naszą była Pani Kasia, która bardzo ciekawie opowiadała nam o historii tego miejsca. W centrum wsi przy drodze stoi murowana cerkiew p w. Św. Mikołaja. Była zamknięta.

Obrazek

Teraz jedziemy do Tylawy. Zostawiamy samochód na prywatnym parkingu i wychodzimy na szlak. Idziemy do Bartnika. Kierujemy się za żółto białymi znakami. Podchodzimy leśnym szlakiem na Piotrusia.

Obrazek

Obrazek

Wzdłuż szczytowej partii grzbietu ciągnie się długa grzęda skalna porośnięta starym bukowym lasem. Góra Piotruś (728 m) niczym szczególnym się nie wyróżnia, są niewielkie skałki i tabliczka oznajmiająca szczyt - to wszystko.

Obrazek

Oczywiście skrzyneczka z zeszytem i pieczątką pusta.

Obrazek

Ciekawi mnie po co komu te przedmioty. Chcieliśmy na skałkach spocząć i zjeść drugie śniadanie. Jednak pioruny jakie zaczęły walić spowodowały rezygnację z postoju. A Dorotka dostała takiego przyśpieszenia, że ledwo za nią nadążałem. Nie chciała słyszeć żebyśmy zaszli do źródełka Jana. Pioruny po kilkunastu minutach ustały. Później przekonamy się, że były to zwiastuny potężnej burzy jaka nas spotka. Dość szybko przechodzimy przez potok i błota.

Obrazek

Obrazek

Wychodzimy z lasu i przez przecinkę, biegną tędy linie wysokiego napięcia, schodzimy do Zawadki Rymanowskiej, gdzie obok szlaku stoi cerkiew z 1855 r. Od 1947 r. kościół rzymskokatolicki.

Obrazek

Asfaltem idziemy do Trzciany. Busem jedziemy do Tylawy. Następnie samochodem udajemy się do Dukli. Stary gród, który prawa miejskie uzyskał w 1380 r. Na przestrzeni wieków miasto należało do kilku rodów magnackich. Szczególny rozwój Dukli przypada na XVIII wiek, kiedy właścicielami jej byli Mniszchowie. Do II wojny św. większość mieszkańców stanowili Żydzi. W czasie okupacji zostali zamknięci w getcie, a pod koniec wojny rozstrzelani przez hitlerowców. Obecnie jest to niewielkie miasteczko, które oferuje wiele miejsc do zwiedzenia, a i baza noclegowa też jest dobra (m in. dwa schroniska i zajazd). Zdążyliśmy zwiedzić zewnętrzne (obiekt zamknięty był) muzeum historyczne (zespół pałacowy rodziny Mniszchów) poświęcone bitwie dukielskiej z 1944r.

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Byliśmy też w klasztorze Bernardynów (rok budowy 1731). W kościele (z 1764 r) p.w. św. Jana z Dukli jest rzeźbiona srebrzysta trumna Jana z Dukli.

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Nie udało nam się zwiedzić rynku i innych atrakcji miasteczka, bo właśnie nadeszła wspomniana wcześniej burza. Pioruny, błyskawice i ulewa zalały Duklę. Już w deszczu siadaliśmy do samochodu. Zdecydowaliśmy, że jedziemy do Iwonicza - Zdroju. Mieliśmy nadzieję, że tam nie pada. Nie padało, ale pijalnia była już zamknięta. Jedno ze starszych uzdrowisk w Polsce ma bardzo ładnie urządzony deptak, przy którym stoją najważniejsze i najładniejsze obiekty. Drewniany klasycystyczny Don Zdrojowy "Stary Pałac", willa "Bazar" z wieżą zegarową, czy secesyjne Łazienki Mineralne.

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Niczym nie ustępuje stojący nieopodal budynek sanatorium "Orzeł Biały", drewniane wille w stylu szwajcarskim i wiele innych urokliwych obiektów.

Obrazek

Wypiliśmy kawę w jednej z kawiarenek i wróciliśmy do Daliowej. Jutro czeka nas dość długa wyprawa na Baranie. Cdn…

Galeria - dzień trzeci
Góry są piękne i niech takie pozostaną.

Nasze Wędrowanie
włodarz
Turysta
Turysta
Posty: 2029
Rejestracja: 01 grudnia 2011, 19:09
Lokalizacja: Góry Sowie

Re: 3-9.09.2018 - Wędrówki po Beskidzie Niskim.

Post autor: włodarz » 20 września 2018, 17:26

Moja małżonka niedawno była w Rymanowie, więc ze zdjęć trochę poznałem te okolice. W relacji widzę kilka znajomych miejsc. :)
Awatar użytkownika
pantadziu
Członek Klubu
Członek Klubu
Posty: 604
Rejestracja: 10 kwietnia 2013, 13:51
Lokalizacja: Rybnik/Opole/Pokój/Ladza
Kontakt:

Re: 3-9.09.2018 - Wędrówki po Beskidzie Niskim.

Post autor: pantadziu » 21 września 2018, 11:56

Z Tokarni do Przybyszowa szliście tak jak ja, ale w drugą stronę.
W schronisku w Komańczy miła i chętna obsługa, śniadanie dostałem o 6.30 i to bez specjalnego proszenia.
Awatar użytkownika
PiotrekP
Administrator
Administrator
Posty: 7676
Rejestracja: 22 kwietnia 2009, 11:33
Lokalizacja: Świdnica
Kontakt:

Re: 3-9.09.2018 - Wędrówki po Beskidzie Niskim.

Post autor: PiotrekP » 22 września 2018, 13:14

Kolejny dzień przywitał nas wreszcie słonkiem. Pakujemy się i jedziemy do Barwinka – dawne przejście graniczne ze Słowacją.

Obrazek

Przygraniczna wieś powstała w XVI w. Zostawiamy samochód na parkingu i idziemy w stronę krzyżówki szlaków na Dukielskim Przesmyku. Teren ten był przez trzy miesiące (od września do listopada) 1944 r. miejscem walk. Operację dukielską zaliczono do jednej z najbardziej krwawych bitew II wojny światowej. Armia Czerwona przepuściła atak na wojska III Rzeszy. Pochłonęła ona życie ok. 100 tysięcy żołnierzy: Armii Czerwonej, Czechosłowaków i niemieckich żołnierzy. Wiele jest tu miejsc pamięci. Podążamy granicznym szlakiem. Wędrujemy góra i dół.

Obrazek

Wchodzimy i schodzimy i tak przez Brdo (646 m), Porubskie Siodło (538 m), Siniak (682 m) do schronu. W 2012 r. na niewielkiej polance Magurski Park Narodowy postawił drewniany domek.

Obrazek

Na tablicy jest mapka tego terenu i informacja, że ten odcinek szlaku jest płatny. Znajdujemy się w MPN. Opłatę za wstęp można uiścić przez wysłanie sms’a. Wspaniałe udogodnienie.

Obrazek

Dalej szlak wiedzie leśnymi dróżkami na Przełęcz Beskid nad Olchowcem(542 m). Dochodzą tu żółte znaki i razem z granicznymi (czerwone)prowadzą na zachód. Podchodzimy przez Siodło pod Stávkom (652 m) na Baranie (754 m), po słowacku Stávok.

Obrazek

Baranie to szczyt położony w paśmie Beskidu Dukielskiego. Do 2005 roku stała tu metalowa wieża widokowa postawiona jeszcze przez Niemców podczas II wojny św. Niekonserwowana zawaliła się. W 2006 r. w miejsce starej Słowacy wybudowali nową drewnianą wieżę widokową. Jednak co pokazują zdjęcia zrobione przez nas ktoś „zajumał” schodki i widoków nie pooglądamy.

Obrazek

Na kulminacji oprócz wspomnianej budowli jest miejsce na ognisko i ładna, duża drewniana wiata z ławkami w środku. Wybudowana przez MPN. Jest też skrzyneczka z zeszytem (akurat nie było go) i dwie pieczątki(jeszcze są).

Obrazek

Szczyt jest również węzłem szlaków. Fajne miejsce, gdzie można odpocząć, rozpalić ognisko, a przy nie sprzyjającej pogodzie schować się do szałasu.

Obrazek

Przenocować też się da.

Obrazek

Odpoczywamy na ławeczce i po chwili ruszamy w dalszą drogę. Schodzimy na słowacką stronę za żółtymi paskami przez Krivý Most (498 m) i Čierťaž (417 m) wychodzimy z lasu na szutrową drogę. Maszerujemy tak do miejsca, gdzie stoi czołg T34. Jest to początek wsi Vyšná Pisaná (369 m).

Obrazek

Pierwsze wzmianki o wsi pochodzą z 1600 r. W czasie II wojny św. Vyšná Pisaná została całkowicie zniszczona. Te krwawe wydarzenia upamiętnia tablica, wspomniany czołg, oraz pomnik poległych w wojnie i jej następstwie. Odbudowa wsi trwała długo. Obecnie mieszka tu 67 osób. Droga nasza wiedzie dalej do Medvedia. Wsi położonej między górami. Szlak prowadzi lasem do rozdroża Pod Javorim (432 m), brzegiem obszernej łąki, leśnym duktem do asfaltu, którym osiągamy pierwsze zabudowania wioski.

Obrazek

Odbyliśmy tu miłą pogawędkę z Słowakami. Szukaliśmy sklepu lub jakiejś knajpy, bo przydały by się jakieś zimny soczek. Okazało się, że nie ma we wsi sklepu, jest tylko handel obwoźny. A do resaurantu trzeba jechać do miasta. Pocieszyli nas też, że do granicy już nie daleko, bo tylko 10 km. Cóż to jest przy dwudziestu paru, które już przeszliśmy. Dorotka śmieje się , że to bułeczka z masełkiem. Po drodze przechodzimy obok wypasionej ambony.

Obrazek

Pierwszy raz taką widzieliśmy. Domek jak się patrzy. Szlak wiedzie duktem leśnym, krótkim odcinkiem asfaltu, by ponownie wejść w las. Drepczemy przez malutki zielony mostek do leśnego „muzeum”. Pod Zvezlom (398 m) są okopy i sprzęt wojskowy (to jedno ze wspomnianych miejsc pamięci).

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Teraz wychodzimy na asfaltową drogę, przy której stoi nawet samolot.

Obrazek

Mijając stare jabłonie skusiłem się zerwać dla Dorotki (ja kwasiurek nie jadam) jabłuszka.

Obrazek

Pycha stwierdziła bo soczyste i kwaśne, a mi aż gęsia skórka wyskoczyła jak te jabłka jadła. Trasa prowadzi wzdłuż głównej drogi z Polski na południe. Czas i głód nas gonił więc miarowym krokiem idziemy do granicy.

Obrazek

Mijamy monumentalny pomnik i cmentarz Armii Czechosłowackiej i po chwili jesteśmy przy samochodzie.

Obrazek

Jedziemy na Słowację i w przygranicznej knajpce zjadamy wyprażny ser, który cały dzień „za nami chodził”.

Obrazek

Po małych zakupach wracamy do Polski i jedziemy do Kamionki Wielkiej na kolejne noclegi. Cdn…
Góry są piękne i niech takie pozostaną.

Nasze Wędrowanie
Awatar użytkownika
Dżola Ry
Członek Klubu
Członek Klubu
Posty: 5773
Rejestracja: 28 czerwca 2009, 23:07
Lokalizacja: Stalowa Wola
Kontakt:

Re: 3-9.09.2018 - Wędrówki po Beskidzie Niskim.

Post autor: Dżola Ry » 23 września 2018, 22:43

PiotrekP pisze:
22 września 2018, 13:14
jedziemy do Barwinka – dawne przejście graniczne ze Słowacją.
Dlaczego dawne? Przecież to nadal najważniejsze przejście graniczne na Słowację nie tylko dla wschodniej Polski, ale też dla krajów nadbałtyckich.

A tak w ogóle... Jakże to tak przyjechać na "moje włości" i się nie zameldować??!
Weekend 7-9 miałam wolny i mogłabym powłóczyć się z Państwem po okolicy :)
Buziaki dla Was :)
Awatar użytkownika
PiotrekP
Administrator
Administrator
Posty: 7676
Rejestracja: 22 kwietnia 2009, 11:33
Lokalizacja: Świdnica
Kontakt:

Re: 3-9.09.2018 - Wędrówki po Beskidzie Niskim.

Post autor: PiotrekP » 24 września 2018, 8:52

Jolu przejścia już nie ma, pozostały tylko zabudowania. Plany były inne, ale życie zrobiło swoje i trzeba było zmieniać plany na szybko. Padło na Beskid Niski i faktycznie wyszedł z tego typowy "sponton". Noclegi były załatwiane na bieżąco. Następnym razem już będziemy się meldować.
Góry są piękne i niech takie pozostaną.

Nasze Wędrowanie
Odpowiedz