Pamiętam, jak zeszłam do Murowańca z Krzyżnych (rany, nigdy więcej...) z moją ówczesną górską towarzyszką, Kaśką. Pamiętam, jak otwarłam szeroko oczy i podnosiłam rozdziawioną szczękę, kiedy zobaczyłam tam ludzi chowających do plecaka liny... "O-kur-de" - pomyślałam. "Co za dzień, widziałam taterników!". Prawdopodobnie, gdybym wtedy pisała bloga, to bym to zapisała z wypiekami na twarzy
![:) :)](./images/smilies/usmiech.GIF)
I to był pierwszy strzał.
Później pomyślałam, że fajnie byłoby wejść na każdy 2-tysięcznik w Tatrach (ot, różne dziwne rzeczy człowiekowi mogą do głowy przyjść, jak szuka koncepcji...). "Ale...ale przecież na 90% z nich nie prowadzą szlaki! To jak ja mam to zrobić?". To był drugi strzał. Ostrzegawczy (ale jeszcze nie w tył głowy).
Potem był G-S i ględzący w nieskończoność Pati z Noelem na temat wspinaczkowych butów i "pierwszego dnia na ściance"
![;)](./images/smilies/mruga.gif)
:*
A potem kolega z pracy zapytał zaczepnie trochę, czy "na kursie skałkowym już byłaś"? I to był kolejny strzał.
Wspinaczkę w skale od początku traktowałam nie jako cel sam w sobie, ale jako narzędzie, które jak opanuję jako tako, pozwoli mi wejść tam, gdzie bez niego wejść bym nie mogła. I to zasadniczo się nie zmieniło.
Na skale się nie skończyło. Ziarno zasiane przez kilku świrów
![8) :8)](./images/smilies/icon_cool.gif)
(biegających po GSie, nota bene) padło na jakże podatny grunt. Nie było odwrotu
![:) :)](./images/smilies/usmiech.GIF)
["I poszliśmy w góry!" (C) by Ibuprom.]